ΘΡΥΛΕ των γηπέδων...

Adio Ernesto!

2009-05-09T18:44:00Z

Ο Βάσκος είναι πολύ καλός προπονητής.

Κάποτε θα φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι θα δικαιώσει τις προβλέψεις μου.

Δυστυχώς, δεν ταίριαξε στη νοοτροπία του Ολυμπιακού, όπως αυτή εκφράζεται κυρίως από τη διοίκηση της ομάδας.

Χειροκροτήσαμε σχεδόν όλοι πριν από ένα χρόνο την ανακοίνωση της πρόσληψής του και πιστέψαμε ότι επιτέλους, θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή μας παρουσία.

Τα πρώτα δείγματα όμως ήταν απογοητευτικά και ελάχιστη σχέση είχε αυτό ως γεγονός με το Βάσκο προπονητή.

Αναφέρομαι στη βραδυγλωσσία που για άλλη μια φορά επιδείξαμε στο θέμα των μεταγραφών.

Βρεθήκαμε να παίζουμε στα προκριματικά για το Champions League με τρομερά κενά κυρίως στην επίθεση και με μια ομάδα που τα βασικά της ατού, εντάχθηκαν ουσιαστικά σε αυτή μετά τον αποκλεισμό μας από μια ομάδα πολύ κατώτερη σε κάθε επίπεδο από τον Ολυμπιακό.

Υπό άλλες συνθήκες, ο Ερνέστο Βαλβέρδε δεν θα προλάβαινε ούτε τον αγιασμό των σχολείων, αλλά προφανώς και ΔΙΚΑΙΩΣ η διοίκηση του Ολυμπιακού, αναγνωρίζοντας και αναλαμβάνοντας τις δικές της τεράστιες ευθύνες για αυτή την αποτυχία, δεν έθεσε καν θέμα προπονητή, απεναντίας τον ΣΤΗΡΙΞΕ και ουδέποτε τροφοδότησε σενάρια απόλυσής του, έστω και αν κάποιοι προσπάθησαν (όχι μέσα από τη διοίκηση, κυρίως από τους ΑΡΔ) να το κάνουν.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού, αναγνωρίζοντας τον Βάσκο ως έναν από τους πιο ικανούς προπονητές που πέρασαν από την ομάδα μας το τελευταίο καιρό, τον στήριξε και δεν δίστασε να βροντοφωνάξει το όνομά του στις καλές αλλά και στις κακές στιγμές της ομάδας, θυμίζοντας συμπεριφορές ανάλογες με εκείνες της πρώτης χρονιάς του Σόλιντ στον Ολυμπιακό.

Προερχόμενος από το καλύτερο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και με πολύ ισχυρό ποδοσφαιρικό DNA, ο Ερνέστο Βαλβέρδε δούλεψε για μια ολόκληρη χρονιά υπό τη πίεση μεν των υποχρεώσεων του Ολυμπιακού, αλλά χωρίς τη πίεση, την αμφισβήτηση και τη μουρμούρα από την εξέδρα, εξασφαλίζοντας ήδη από το... Νοέμβρη μήνα, ένα από τα πιο εύκολα όπως αποδείχθηκε και στη συνέχεια, πρωταθλήματα της ομάδας.

Ο Σωκράτης Κόκκαλης, εκτιμόντας τις ικανότητες του Ερνέστο Βαλβέρδε, έκανε κάτι που δεν το συνηθίζει... ένδειξη του ενθουσιασμού του αλλά και της αναγνώρισης του Βάσκου.

Τον κάλεσαι για την πρόωρη ανανέωση του συμβολαίου του, θέλοντας να εξασφαλίσει τη παρουσία του και του χρόνου στον ερυθρόλευκο πάγκο, αλλά και να προετοιμάσει την ομάδα όσο πιο νωρίς γίνεται ενόψει της νέας σεζόν, απαλλαγμένος από το άγχος της εκκρεμότητας του συμβολαίου του.

Από αυτό το χρονικό σημείο άρχισε ουσιαστικά μια εξελισσόμενη διαταραχή της "χημείας" των σχέσεων των δύο ανδρών, η οποία δυστυχώς και για τους δύο κατέληξε στο χθεσινό οριστικό διαζύγιο.

Όσοι γνωρίζουμε τον χαρακτήρα του προέδρου δεν αργήσαμε να προβλέψουμε το τέλος αυτής της σχέσης.

Και δικαιωθήκαμε, πέραν εκ του αποτελέσματος, όταν διαβάσαμε σήμερα στο τύπο αποσπάσματα από το περιεχόμενο των συζητήσεων του χθεσινού ΔΣ και τα όσα ο πρόεδρος κατέθεσε στους κκ συμβούλους, προκειμένου να τεκμηριώσει τη λογική συνέπεια της απόφασής του να μην ανανεώσει το συμβόλαιο του Ερνέστο Βαλβέρδε για την επόμενη χρονιά.

Όλα αυτα είναι πλέον Ιστορία...

Ο Ολυμπιακός θα πορευτεί του χρόνου χωρίς το Βάσκο στον πάγκο και ο Κόκκαλης έβαλε από νωρίς ένα χοντρό πρόβλημα στο κεφάλι του με αυτή του την απόφαση.

Την εύρεση άξιου αντικαταστάτη του πολύ καλού κατά τεκμήριο Βάσκου.

Ας ευχηθούμε καλή επιτυχία (που είναι βέβαιη) στον Ερνέστο Βαλβέρδε αλλά κυρίως...

καλή επιτυχία στο Κόκκαλη να φέρει προπονητή στον Ολυμπιακό ισάξιο αν όχι καλύτερο από τον Βάσκο.

Adio Ernesto.

Ο Ολυμπιακός του “σήμερα”…

2008-07-31T14:08:00Z

Όσο περνάει ο καιρός και όσο η στασιμότητα στη λειτουργία του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού συνεχίζεται... τόσο κάποια πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1ον. Η αλλαγή του διοικητικού μοντέλου στην οποία προέβη ο Σωκράτης Κόκκαλης, είναι άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της αλαζονείας στην οποία έχει παραδοθεί αμαχητί πλέον ο άλλοτε κραταιός ηγέτης του Ολυμπιακού. Είναι ξεκάθαρο ότι η ανεξήγητη, εν τέλει, απομάκρυνση του Ίλια Ίβιτς αποτέλεσε ουσιαστικά και την αιτία που «τα παράτησε» και ο Πέτρος. Η συνεργασία των δυο ανδρών υπήρξε κατά τη περσινή χρονιά υποδειγματική και άκρως επιτυχημένη. Τόσο πολύ δε... που ο Σωκράτης δεν την άντεξε και διέλυσε στη κυριολεξία αυτό το πολλά υποσχόμενο διοικητικό μοντέλο, για να φτάσουμε στα σημερινά ευτράπελα... Η απόσυρση του Πέτρου Κόκκαλη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας (;) για την ανεξήγητη αυτοκαταστροφική συμπεριφορά του πατέρα Σωκράτη, δεν ήταν τελικά μια απλή ενδο-οικογενειακή διαφωνία αλλά κάτι βαθύτερο. Υποδηλώνει ουσιαστικά το χάσμα γενεών ανάμεσα:

- στον ηλικιωμένο άλλοτε ισχυρό ηγέτη της ομάδας με τα εξασθενισμένα πλέον αντανακλαστικά (διοικητικά, οικονομικά, κοινωνικά κλπ) που βρίσκεται μισό μόλις βήμα μακριά από την οριστική απόσυρση,

- και στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται από τις τρέχουσες εξελίξεις που δε συγχωρούν πλέον καμία ολιγωρία, καμία αδυναμία από αυτές τις... πολλές που δυστυχώς βλέπουμε στον Ολυμπιακό του σήμερα....

2ον. Η πρόσληψη του Βαλβέρδε και η μετέπειτα διαχείριση της διαμορφωμένης κατάστασης από τη διοίκηση, δικαίωσαν πανηγυρικά τον... Σόλιντ, και μέσω αυτού, όλους όσους επέκριναν τους διοικητικούς κανιβαλισμούς της αλησμόνητης εκείνης περιόδου... Δυστυχώς όλοι αυτοί που έμειναν μετεξεταστέοι και υπόλογοι στο κόσμο του Ολυμπιακού για την ανοργανωσιά, την αδιαλλαξία, την έλλειψη διάθεσης συνεργασίας και συννενόησης για το συμφέρον της ομάδας αλλά και υπομονής (ύποπτη έννοια πλέον αυτή...) για να συμβεί στο τέλος κάτι καλό, όχι φυσικά “θαυματοποιώντας ο εν...” αλλά προσφέροντας όλοι (τι παράπονο μπορεί να έχει αλήθεια ο Κόκκαλης από το κόσμο;...), αποδεικνύουν καί σήμερα με το πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν διδάχθηκαν τίποτε από τα περασμένα... μα όχι ξεχασμένα!...

Πόσες ευκαιρίες άραγε τους έχουν απομείνει;...

Tις έχουν... μετρημένες;...

Tα καβούρια κάνουν γάμο... (Η προίκα της Μαλάμως...)

2008-07-03T10:04:00Z

Κάτω στο γιαλό στον κάμπο
κάμνουν τα καβούρια γάμο
και παντρεύουν τη Μαλάμω
και την τάζουν και την δίδουν
πυροστιά μ' ένα ποδάρι
χαλκοτσούκι χωρίς πάτο
κι εν' αμπέλι στο Κουκούλι,
κούτσουρο δεν απετάζει,
δε χωρεί λαγός να έμπει,
έχει μια συκιά στη μέση
που ταράζεται να πέσει
κάμνει σύκα σαν σφονδύλια
σκωληκιάρικα και λίγα.

Φέτος θα μείνουμε στα… παρακάλια;…

2008-06-24T18:49:00Z

Πάει αρκετός καιρός από τότε που ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την πρόσληψη του Ερνέστο Βαλβέρδε. Σπουδαία μεταγραφή που όλοι τη χειροκροτήσαμε όχι μόνο για την «ευστοχία» της ως προς την ευαίσθητη θέση την οποία ήρθε να καλύψει, αυτή του προπονητή της ομάδας, αλλά και για το γεγονός ότι έγινε στο χρόνο που έπρεπε, στο ξεκίνημα δηλαδή του σχεδιασμού της ομάδας, ώστε να υπάρχει και ο χρόνος για να γίνουν οι κινήσεις που θέλει ο προπονητής.

Μέχρι εδώ όλα καλά και άγια…

Από εδώ και πέρα… αρχίζει το γνωστό έργο που βλέπουμε εδώ και κάμποσα χρόνια και που δεν αρέσει σε κανέναν…

Βλέπουμε δηλαδή τον Ολυμπιακό να επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε παίκτες ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ στο προπονητή της ομάδας (εκτός και αν πιστεύει κανείς ότι το Λάζαρο και τον Αβραάμ τους ήξερε ο Βαλβέρδε και από χθες…) και να τους χάνει κι όλας, μη θέλοντας δήθεν να μπει σε λογικές πλειοδοσίας… (αυτό κι αν είναι αστείο…) Θεωρώ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ με τη δική μου λογική προσέγγιση των πραγμάτων, ότι όταν διαπραγματεύεσαι μια μεταγραφή ενός παίκτη, το ίδιο διαπραγματευτικό δικαίωμα με εσένα το έχει και κάθε άλλος ενδιαφερόμενος… Και επίσης θεωρώ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι ο παίκτης τελικά θα καταλήξει σε αυτόν που θα πληρώσει καλύτερα τόσο τον ίδιο όσο και την ομάδα του! Απλά είναι τα πράγματα όσο και αν κάποιοι θέλουν να μπερδεύουν τον κόσμο με… άλλου είδους αναφορές, αναλύσεις και προσεγγίσεις που αγγίζουν και ξεπερνούν πολλές φορές ακόμη και τα όρια της ηττοπάθειας …

Και αφού εν πάση περιπτώσει ο Ολυμπιακος δε συμμετέχει σε πλειστηριασμούς όπως διατείνονται κάποιοι μετά την έκβαση περιπτώσεων τύπου Σπυρόπουλου, Σαλπιγγίδη, Χριστοδουλόπουλου κλπ… τότε ας μας εξηγήσουν ΓΙΑΤΙ επιμένουν να στοχεύουν παίκτες από την Ελληνική αγορά… Ελπίζω όχι για να κάνουν μάγκα το βάζελο, χαρίζοντάς του το παιχνίδι των εντυπώσεων αμαχητί…

Μια ομάδα του Θρυλικού αναστήματος, θα έπρεπε να κινείται ΕΝ ΨΥΧΡΩ και να αποκτά αυτό που θέλει και αυτούς που θέλει, με δεδομένο το ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ που έχει έναντι κάθε αντιπάλου τουλάχιστον στην Ελλάδα που είναι Αυτοκράτορας.

Αυτό που γίνεται κάθε φορά με στόχους που συζητιούνται και αποτελούν «στόχους» επί μια ολόκληρη σεζόν για να καταλήξουν στο τέλος στη Παιανία, είναι για γέλια και δείχνουν αν μη τι άλλο επιπολαιότητα και έλλειψη αποφασιστικότητας, διότι δεν δέχομαι ότι πρόκειται για αδυναμία του μεγαλύτερου και μαζικότερου Συλλόγου της χώρας να εντάξει στο δυναμικό του παίκτες τύπου Σπυρόπουλου και Χριστοδουλόπουλου… Με το Γκαλίτσιο και το Τοροσίδη τα κατάφερε μια χαρά εξάλλου… Και δε θεωρώ ότι υπολοίπονται οι αποκτηθήσες των… απολεσθέντων ούτε σε αγωνιστική αξία ούτε σε προοπτική!... Εξάλλου είναι και θέμα διαχείρησης και εξέλιξης ατομικής αλλά και ομαδικής από κάποιο σημείο και μετά…

Αυτό που δεν καταλαβαίνω επίσης, είναι η ΕΜΜΟΝΗ της ομάδας να θέλει οπωσδήποτε να εντάξει στο σύνολό της παίκτης που δεν φαίνεται εφικτό να έρθουν όπως ο Αβραάμ Παπαδόπουλος, για λόγους που δε θέλω στη παρούσα να σχολιάσω.

Ασχολούμαστε μήνες ολόκληρους για να μη πω χρόνια… με ένα παίκτη σχεδόν ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΑ ως προς τις συζητήσεις και το ενδιαφέρον… και χάνουμε χρόνο που στο τέλος δε θα μπορούμε να κερδίσουμε… «Νέα βελτιωμένη πρόταση για Αβραάμ…» στα πρωτοσέλιδα που συντηρούν εβδομάδες ολόκληρες ένα θέμα πεθαμένο…

Λες και πέραν του Αβραάμ και του… Ισαάκ, δεν υπάρχουν άλλα καλά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο!... Αποτέλεσμα;… Εκτός από τους παίκτες που χάνονται κατά τα γνωστά γιατί καταλήγουν ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΟΙ στο βάζελο… χάνεται και ο χρόνος, και έχουμε φτάσει σήμερα στο έσχατο σημείο να ετοιμάζεται η ομάδα για το καθιερωμένο ταξίδι της προετοιμασίας, και να μην έχει ανακοινωθεί ακόμη ούτε μισή μεταγραφή!... Τα γνωστά δηλαδή πράγματα…

Και να σου οι «βόμβες» να σκάνε στα πρωινά πρωτοσέλιδα… αλλά από αποτέλεσμα ΜΗΔΕΝ. Και αν πέρσι τουλάχιστον είχαμε τον Ίβιτς (χωρίς ιδιαίτερες συστάσεις…) και νιώθαμε μια κάποιου είδους ασφάλεια στο θέμα του σχεδιασμού και των μεταγραφών… φέτος στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες σε έναν άνθρωπο που ακόμη δεν τον έχουμε δει!... Και καθόμαστε και συζητάμε για το πόσο ΑΣΤΟΧΗ τελικά θα αποβεί μια κίνηση αποδέσμευσης του Λούα Λούα… μιας και αυτό είναι ορατό σαν ενδεχόμενο περισσότερο από το να φορέσει την ερυθρόλευκη ακόμη και ο Παπαδόπουλος απ’ του Σκορδά το χάνι…

Ο Ποιος;…

Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο…

Πάντως καταθέτω την ανησυχία και την αγωνία μου απέναντι σε μια κατάσταση που δείχνει να απέχει πάρα πολύ… ακόμη και από αυτά τα περσινά στάνταρς…

Για ποια πρόοδο μιλάμε λοιπόν… και γιατί να νιώθουμε αισιόδοξοι για το μέλλον;…

Τουλάχιστον ας αποδείξουμε αν κάτι φέτος δε πάει καθόλου καλά… ότι μάθαμε από την εμπειρία των προηγούμενων χρόνων… ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΔΟΥΜΕ τις ευθύνες εκεί που υπάρχουν και όχι σε εξιλαστήρια θύματα…

Ας προοδεύσουμε τουλάχιστον εμείς, αφού κάποιοι ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να οδηγήσουν την ομάδα στη Πρόοδο, αναμασόντας κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια…

Και ας αποτελέσει επιτέλους η προσπάθεια των Αγγελόπουλων στο μπάσκετ ΟΔΗΓΟ και για το ποδόσφαιρο… Και αν στο μπάσκετ… στη τελική έχουμε σηκώσει και μια Ευρωπαϊκή κούπα πριν παραδώσουμε τα σκήπτρα στον αιώνιο ξεπεσμένο… στο ποδόσφαιρο δεν έχουμε να επιδείξουμε στην Ευρώπη απολύτως τίποτα, ή αν προτιμάτε… σχεδόν τίποτα!

Ας αφήσουμε λοιπόν τα παρακάλια στο Σκορδα… και ας πάρουμε κανα παίχτη γιατί αρχίζει η προετοιμασία και είμαστε μεταγραφικά επιεικώς ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ!…

Το έσχατο βήμα προς την αιώνια δόξα...

2008-06-15T13:40:00Z

H Εθνική μας ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Ότο Ρεχάγκελ, του μεγάλου αυτού Γερμανού προπονητή που τόσες χαρές έχει σκορπίσει στον απανταχού Ελληνισμό μέσω των επιτυχιών της ομάδας, έφτασε μέχρι τη τελική φάση της μεγαλειώδους Ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής διοργάνωσης, υπερασπιζόμενη το τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης που επάξια κατέκτησε πριν 4 χρόνια στα γήπεδα της Πορτογαλίας.

Κατά αρχάς, η συμμετοχή της και μόνο για 2^η συνεχόμενη φορά στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, συνιστά τεράστια και πρωτοφανή επιτυχία για τα Ελληνικά δεδομένα, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι παραδοσιακές Ευρωπαϊκές δυνάμεις του ποδοσφαίρου όπως η Αγγλία για παράδειγμα, δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στη προκριματικά φάση… Αυτό το αναφέρω και το υπογραμμίζω, διότι έχει ιδιάζουσα σημασία.

Η κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου πριν 4 χρόνια, είναι αλήθεια ότι τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της Ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, σκορπώντας αισιοδοξία και προσδοκίες για το μέλλον. Ο πήχης των προσδοκιών του κόσμου, ανέβηκε τόσο ψηλά, όσο ψηλά μας ανέβασε ο θρίαμβος του 2004. Αυτό είναι μια πραγματικότητα.

Οι Έλληνες, επιρρεπείς πάντα από τον υπέρμετρο ενθουσιασμό που συνοδεύει κάθε μεγάλο τους κατόρθωμα αλλά και υπό την επίρια ακόμη αν προτιμάτε της ατελείωτης ευρωπαϊκής τους «μέθης» ίσως ξεπέρασαν τα διακριτά όρια του μύθου και της πραγματικότητας, προσδοκόντας από τα παιδιά της Εθνικής και σε αυτή τη διοργάνωση, το Απόλυτο, το Τεράστιο, το Αναπάντεχο.

Αυτό δηλαδή που δεν ήρθε ποτέ το 2008… ίσως για να θυμίσει σε όλους μας, ότι ο Άθλος του 2004 ήταν πολύ μεγαλύτερος από όσο τελικά καταντήσαμε σήμερα να πιστεύουμε… έχοντας σαφέστατα διαχειριστεί με το χειρότερο τρόπο αυτή την εξωπραγματική επιτυχία!

Διαβάζω με θλίψη την επόμενη ημέρα του αποκλεισμού της Εθνικής ομάδας από τη συνέχεια της διοργάνωσης, κριτικές από τους δήθεν «ειδικούς» του ποδοσφαίρου μας άλλες με δόση ειρωνείας ή ακόμη και χλεύης, για τους προχθεσινούς μας ήρωες… Θεούς… ημίθεους… και αναρωτιέμαι.

Μήπως δεν είναι ο Ότο Ρεχάγκελ αυτός ο άνθρωπος που μας έβγαλε κυριολεκτικά μέσα από το βούρκο και την ανυποληψία των προηγουμένων δεκαετιών;…

Μήπως δεν είναι ο Αντώνης Νικοπολίδης ο φύλακας-άγγελος της άλλοτε απαραβίαστης εθνικής μας υπεροχής και περιφάνειας;…

Ή μήπως τελικά δεν είμαι εγώ εκείνος που ξεχύθηκα πριν 4 χρόνια στους δρόμους πλημμυρισμένος από υπέρτατο, ιερό συναίσθημα και ευγνωμοσύνη για αυτούς τους ανθρώπους που με έκαναν να ονειρεύομαι και να ελπίζω;…

Σταυρώστε τους!...

Μήπως τελικά και η σταύρωση είναι ένα έσχατο βήμα προς την αιώνια δόξα;

Πετάει ο γάιδαρος;...

2008-05-08T22:39:00Z

Ο Χοσέ Σεγκούρα είναι χαρισματικός, και σαν τέτοιος κατάφερε να "κλέψει" την εμπιστοσύνη του Κόκκαλη, η οποία είναι σχεδόν απίθανο να κλονιστεί ακόμη και με απώλεια του νταμπλ με δεδομένη την ιδιοσυγκρασία του προέδρου!!!

Ο Ίβιτς αποτελεί από εχθές παρελθόν και ο σχεδιασμός της ομάδας "κρέμεται" κυριολεκτικά από μια κλωστή. Μέσα στο νέο σχήμα ή αν προτιμάτε "μόρφωμα"... ο Σεγκούρα "ακειδεμόνευτος" πλέον κατέχει την απόλυτα ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ θέση στο τεχνικό τιμ!...

Με τις πλάτες πλέον του Κόκκαλη, ο Καταλανός αναδεικνύεται σε ρόλο που ούτε καν φανταζόταν και στα πιο τρελά του όνειρα. Είναι πραγματικά ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟ πως κατάφερε να ξεγλιστρίσει μέσα από τις συμπληγάδες του διασυρμού στο ΟΑΚΑ και να μετατρέψει την οργή των φιλάθλων σε Κοκκαλική προστασία!

Αυτό μόνο ένας κορυφαίος ψυχολόγος και μετρ του είδους... θα μπορούσε ίσως να το ερμηνεύσει. Εγώ προσωπικά αδυνατώ.

Είχα πει ότι ή Σεγκούρα θα έχει ο Ολυμπιακός του χρόνου στο πάγκο, ή Τερίμ.

Το μόνο σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν θα έχει Ίβιτς... γεγονός πλέον που ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη!

Μετά το συμβάν πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για "σημάδια" και διαφαινόμενες προθέσεις Κόκκαλη γύρω από το Σέρβο. Πριν το συμβάν ουδής αποπειράθηκε να μιλήσει για αποπομπή Ίβιτς εν ελθέτω χρόνο... γιατί κανένας δε θα τον έπαιρνε στα σοβαρά... Κι όμως...

Όλοι τώρα "ψάχνονται" για την επόμενη μέρα στον Ολυμπιακό!

Άλλο ένα μεγαλοφυές επίτευγμα δια χειρός Σωκράτη Κόκκαλη , που θα κάνει τους δημοσιογράφους να πίνουν νερό στ' όνομά του τουλάχιστον μέχρι τα προκριματικά των ομίλων, εκεί που το ενδιαφέρον του κόσμου θα ξανααποκτήσει αγωνιστικό "άρωμα" Champions League.

O καιρός μέχρι τότε θα κυλήσει γρήγορα!...

Το EURO θα συγκεντρώσει πολύ γρήγορα και για κάποιες εβδομάδες τα βλέμματα και το ενδιαφέρον του ποδοσφαιρόφιλου κοινού και για όσο καιρό η Εθνική θα παραμένει μέσα στο κόλπο της πρόκρισης, κανείς δε θα ασχολείται με τα του Ολυμπιακού και των άλλων ομάδων...

Για τα πρωτοσέλιδα των φυλλάδων μέχρι να αρχίσει το πανηγύρι του EURO, και κατά συνέπεια το "μεροκάματο" των μελών της ΕΣΗΕΑ... ας είναι καλά ο Κόκκαλης...

Μπορούν μετά να του χαλάσουν το χατήρι οι ΑΡΔ;...

Πετάει ο γάιδαρος παιδιά;...

Όλοι μαζί με μια φωνή:

Πετάει και κάνει και... αεροπορικούς σχηματισμούς!...

Αδέρφια... καλυφτείτε!...

ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ...

2008-02-12T16:33:00Z

Με αφορμή και το φευγιό του έτερου Ισπανού προπονητή... (ο πρώτος που έσυρε το γαϊτανάκι των... φευγάτων ήταν ο Βίκτορ Μουνιόθ πέρσι...) ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ και ο μύθος των Ισπανών προπονηταράδων που καλοτάισε πέρσυ κόσμο και κοσμάκη... και καλλιεργήθηκε επιμελώς από διθυραμβικά "πληρωμένα" απαυγάσματα Ελλήνων ΑΡΔ, με στόχο να δουν τον μοναδικό ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ξένο προπονητή που δούλεψε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια (χωρίς συστάσεις...) να φεύγει όπως είδαμε.

Ο Τρόντ Σόλιντ λοιπόν, ευτύχησε στο σύντομο πέρασμά του από τα Ελληνικά γήπεδα να δει την ομάδα του να κατακτά τη πρώτη του χρονιά ένα ΑΝΕΤΟ ΝΤΑΜΠΛ και να θέτει τη δεύτερη χρονιά στέρεες βάσεις για το 2ο συνεχόμενο για τον ίδιο και 3ο συνεχόμενο για το Σύλλογο.

Ελάτε τώρα Έλληνες ΑΡΔ να μας μιλήσετε για το Ισπανικό Μοντέλο... για τους "πετυχημένους" ξένους προπονητές που ήρθαν και δεν ακούμπησαν... για το Δον... το Victor... το Μαλεζάνι... το Μαλαπέρδα και όποιον άλλο θέλετε...

Ένας από όλους αυτούς ήρθε για χάρη του Κόκκαλη και του Ολυμπιακού στην Ελλάδα, πρόσθεσε στο παλμαρέ του τίτλους και έφυγε ΝΙΚΗΤΗΣ και πρώτος αντιμετωπίζοντας ΣΤΑ ΙΣΑ όλο το βρώμικο συνάφι σας και τον ανίερο πόλεμο που του κάνατε...

Οι άλλοι όλοι που ΑΠΟΘΕΩΝΑΤΕ μαζικά... ήταν απλά σαβούρα... και ως τέτοια ήλθε, οίδε και απήλθε...

Τέτοιοι σας αξίζουν...

Να τους χαίρεστε...

Λάμψε ΘΡΥΛΕ!

2006-11-04T20:59:00Z

Στο κατά γενική παραδοχή “νυχτωμένο” Ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι, ένα αστέρι ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα για τη λάμψη του την παντοτινή. Το φως του το αναλλοίωτο εδώ και οκτώ δεκαετίες δίνει μια ψευδαίσθηση ημέρας στη σκοτεινή μας ποδοσφαιρική πραγματικότητα.

Γυαλίζουν απαστράπτουσες οι κούπες στα ράφια του κτιρίου της Πλατείας Αλεξάνδρας και η θέασή τους προκαλεί ρίγη μεγαλείου και Ολυμπιακής Επιβολής.

Σε όλη του την διαδρομή, από την ημέρα που ιδρύθηκε ο Σύλλογος μέχρι σήμερα, τον συνοδεύει σε κάθε του μικρή και μεγάλη του στιγμή ανελλιπώς και πάντα δυναμικά ο αχώριστος σύμμαχός του. Ο κόσμος του Ολυμπιακού.

Ο πύρινος κόσμος που δε λυγά ποτέ.

Αυτός που αγόγγυστα παρέχει υποστήριξη σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα, κενής ή πλήρους βαθμολογικής σημασίας. Διότι σημασία για τον κόσμο του Ολυμπιακού δεν έχουν οι αριθμοί και οι σκοπιμότητες που αυτοί εξυπηρετούν αλλά να νικά ο Ολυμπιακός. Αυτή ήταν και αυτή πάντα θα είναι η ευχή και η ελπίδα του κόσμου, ο οποίος δε λογαριάζει ούτε το όνομα ούτε την αγωνιστική ισχύ του εκάστοτε αντιπάλου μπρος στη λαχτάρα και το μεγαλείο της νίκης.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού όπως δε λυγά ποτέ, έτσι ακριβώς και δεν σταματά να ζητά ποτέ. Διότι ο Ολυμπιακός δεν έχει οροφή. Μόνο ο ουρανός στέκεται γαλάζιος πάνω από την επιβλητική φυσιογνωμία του Δαφνοστεφανομένου Εφήβου και ο ουρανός αποτελεί το φυσικό φόντο αλλά και όριο των φιλοδοξιών και των οραμάτων του Αιώνιου και Παντοτινού Νικητή.

Δε σταματά να ζητά ποτέ ο κόσμος Ολυμπιακού, εμπνεόμενος και καθοδηγούμενος πάντα από το Ιερό Πνεύμα της ιστορικής διακήρυξης ιδρύσεως του Συλλόγου:

«Συνίσταται εν Πειραιεί υπό τον τίτλον “Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς” σωματείον, ούτινος σκοπός είναι η ανάπτυξις της σωματικής αγωγής παρά τη νεολαία και η κατά πάντα φίλαθλον τρόπον εξύψωσις αυτής»

Από αυτό το ίδιο Ιερό Πνεύμα οφείλουν να εμπνέονται και να καθοδηγούνται όμοια με τον κόσμο και οι αθλητές του Ολυμπιακού, ώστε κόσμος και αθλητές να αποτελούν ένα ενιαίο πανίσχυρο και αδιαπέραστο εμπόδιο για όλους όσους θέλουν να αμφισβητήσουν και να επιβουλευτούν την αδιαμφισβήτητη και πανίσχυρη Ερυθρόλευκη Παντοδυναμία, εντός ή εκτός συνόρων!

Και εάν εντός συνόρων ο Ολυμπιακός έχει υποχρεώσει τα τελευταία δέκα χρόνια τους αντιπάλους του στο ανελέητο κυνήγι της… δεύτερης και της τρίτης θέσης, αφού η πρώτη είναι μόνιμα δική του, εκτός συνόρων απέχει αρκετά από την φυσική του θέση.

Υπολείπεται των κορυφαίων Ευρωπαϊκών Συλλόγων που είναι η φυσική του γειτονιά όχι επειδή οι δυναμική του έχει κάποια φυσικά και απροσπέλαστα όρια, αλλά επειδή δεν έχουν μπει μέχρι σήμερα τα θεμέλια του μεγαλοπρεπούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος που πρόκειται να στεγάσει τις προσδοκίες και τις αξιώσεις μας.

Το μετέωρο Ευρωπαϊκό βήμα του Ολυμπιακού, μάρτυρες του οποίου γινόμαστε μετά από τον επαναλαμβανόμενο επίλογο κάθε πολλά υποσχόμενης πριν την έναρξή της ευρωπαϊκής χρονιάς, είναι το απογοητευτικό αποτέλεσμα μιας χρόνιας επιφυλακτικότητας στα όρια ατολμίας που χρεώνεται αποκλειστικά η διοίκηση.

Η λεγόμενη “Ευρωπαϊκή υπέρβαση” για να πάψει να είναι πλέον μια θολή και μετέωρη υπόσχεση πρέπει να μεταφραστεί σε πιο απλά “Ελληνικά” ώστε να είναι κατανοητή από όλους , διότι αυτή τη στιγμή έχει γίνει μια έννοια που προκαλεί σύγχυση ακόμη και σε αυτούς που την εμπνεύστηκαν!

Οφείλει λοιπόν η Διοίκηση του Συλλόγου και ο Σωκράτης Κόκκαλης προσωπικά να αναλάβει το βάρος των προσδοκιών που σκορπά στον κόσμο η άκρως πετυχημένη και πολλά ακόμη υποσχόμενη παρουσία του στο τιμόνι του Θρύλου και να κάνει απτή πραγματικότητα το όραμα και την υπόσχεση.

Και θέλει αλλά κυρίως μπορεί να δώσει στο Θρύλο τη λάμψη που του αναλογεί όχι μόνο στον Ελληνικό αλλά και στον Ευρωπαϊκό ουρανό!

Αυτή είναι η ακλόνητη πεποίθηση του Ερυθρόλευκου κόσμου, για αυτό και απολαμβάνει ακόμη της στήριξης και της εμπιστοσύνης του!

Το αξίζουμε και το αξίζει!

Εις το όνομα του Ενός και Αδιαίρετου Ολυμπιακού μας.