-
-
Όσο περνάει ο καιρός και όσο η στασιμότητα στη λειτουργία του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού συνεχίζεται... τόσο κάποια πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1ον. Η αλλαγή του διοικητικού μοντέλου στην οποία προέβη ο Σωκράτης Κόκκαλης, είναι άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της αλαζονείας στην οποία έχει παραδοθεί αμαχητί πλέον ο άλλοτε κραταιός ηγέτης του Ολυμπιακού. Είναι ξεκάθαρο ότι η ανεξήγητη, εν τέλει, απομάκρυνση του Ίλια Ίβιτς αποτέλεσε ουσιαστικά και την αιτία που «τα παράτησε» και ο Πέτρος. Η συνεργασία των δυο ανδρών υπήρξε κατά τη περσινή χρονιά υποδειγματική και άκρως επιτυχημένη. Τόσο πολύ δε... που ο Σωκράτης δεν την άντεξε και διέλυσε στη κυριολεξία αυτό το πολλά υποσχόμενο διοικητικό μοντέλο, για να φτάσουμε στα σημερινά ευτράπελα...
Η απόσυρση του Πέτρου Κόκκαλη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας (;) για την ανεξήγητη αυτοκαταστροφική συμπεριφορά του πατέρα Σωκράτη, δεν ήταν τελικά μια απλή ενδο-οικογενειακή διαφωνία αλλά κάτι βαθύτερο. Υποδηλώνει ουσιαστικά το χάσμα γενεών ανάμεσα:
- στον ηλικιωμένο άλλοτε ισχυρό ηγέτη της ομάδας με τα εξασθενισμένα πλέον αντανακλαστικά (διοικητικά, οικονομικά, κοινωνικά κλπ) που βρίσκεται μισό μόλις βήμα μακριά από την οριστική απόσυρση,
- και στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται από τις τρέχουσες εξελίξεις που δε συγχωρούν πλέον καμία ολιγωρία, καμία αδυναμία από αυτές τις... πολλές που δυστυχώς βλέπουμε στον Ολυμπιακό του σήμερα....
2ον. Η πρόσληψη του Βαλβέρδε και η μετέπειτα διαχείριση της διαμορφωμένης κατάστασης από τη διοίκηση, δικαίωσαν πανηγυρικά τον... Σόλιντ, και μέσω αυτού, όλους όσους επέκριναν τους διοικητικούς κανιβαλισμούς της αλησμόνητης εκείνης περιόδου... Δυστυχώς όλοι αυτοί που έμειναν μετεξεταστέοι και υπόλογοι στο κόσμο του Ολυμπιακού για την ανοργανωσιά, την αδιαλλαξία, την έλλειψη διάθεσης συνεργασίας και συννενόησης για το συμφέρον της ομάδας αλλά και υπομονής (ύποπτη έννοια πλέον αυτή...) για να συμβεί στο τέλος κάτι καλό, όχι φυσικά “θαυματοποιώντας ο εν...” αλλά προσφέροντας όλοι (τι παράπονο μπορεί να έχει αλήθεια ο Κόκκαλης από το κόσμο;...), αποδεικνύουν καί σήμερα με το πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν διδάχθηκαν τίποτε από τα περασμένα... μα όχι ξεχασμένα!...
Πόσες ευκαιρίες άραγε τους έχουν απομείνει;...
Tις έχουν... μετρημένες;...